Fly My to the Moon

Mało który standard przeszedł tak radykalną metamorfozę rytmiczną i kulturową jak kompozycja Barta Howarda z 1954 roku. Zanim utwór stał się nieoficjalnym hymnem misji kosmicznych NASA i sztandarowym swingiem ery Rat Pack, powstał jako intymna, powolna ballada w metrum 3/4 pod zupełnie innym tytułem.

Bart Howard napisał ten utwór z myślą o scenie kabaretowej Nowego Jorku, nadając mu tytuł „In Other Words”. Pierwszą artystką, która go zarejestrowała w 1954 roku, była Kaye Ballard – nagrała go jako subtelny, liryczny walc. Wydawcy przez lata naciskali na Howarda, by zmienił frazę otwierającą na bardziej chwytliwe „Take Me to the Stars”, jednak kompozytor pozostał nieugięty co do tekstu, choć w 1960 roku oficjalnie uległ i zmienił tytuł na powszechnie używany przez słuchaczy: „Fly Me to the Moon”.

Definitywna wersja standardu narodziła się w 1964 roku podczas sesji do albumu It Might as Well Be Swing. Spotkały się tam trzy potęgi: Frank Sinatra, orkiestra Counta Basiego oraz młody, genialny aranżer Quincy Jones. Jones zmienił puls na bezkompromisowy, dynamiczny swing w 4/4, napędzany oszczędnym, punktowym fortepianem Basiego i potężną sekcją dętą. Wersja ta niemal natychmiast weszła do kanonu popkultury, a jej znaczenie przypieczętowała historia: nagranie Sinatry towarzyszyło astronautom misji Apollo 10, a Buzz Aldrin odtworzył je z magnetofonu kasetowego na orbicie Księżyca podczas lądowania Apollo 11 w 1969 roku.