Stella by Starlight

Rzadko kiedy utwór z filmu grozy staje się jednym z najbardziej lirycznych i harmonicznie wyrafinowanych filarów w historii jazzu. Taki los spotkał jednak „Stella by Starlight” – kompozycję, która na stałe zdefiniowała język nowoczesnej ballady. Utwór skomponował Victor Young na potrzeby hollywoodzkiego horroru The Uninvited (Nieproszeni) z 1944 roku z Rayem Millandem. W filmie melodia pojawia się jako instrumentalny motyw dedykowany bohaterce, Stelli Meredith. Dwa lata później Ned Washington dopisał do niej poetycki tekst („The song a robin sings, through years of endless springs…”), zamieniając filmowy motyw w pełnoprawną piosenkę. Jednak prawdziwe drugie życie kompozycja zyskała dopiero wtedy, gdy trafiła na pulpity jazzmanów.

To, co przyciąga do „Stelli” improwizatorów od dekad, to jej niezwykła konstrukcja: Brak oczywistego centrum harmonicznego, płynna chromatyka i nieoczywista forma ABCD. „Stella by Starlight” to poligon doświadczalny dla każdego jazzmana – standard, który nie wybacza rutyny, ale nagradza muzyczną wyobraźnię nieskończonym bogactwem harmonicznych ścieżek.